Ale zapamiętujemy w pierwszym rzędzie te dni wspaniałe, te chwile piękne – w domu, na spacerach, na dłuższych i bardzo długich wycieczkach. Jest Froda psem wagabundowym niewątpliwie, chociaż uwielbia również „kokosić” się na łóżku czy w swoim koszu, pieszczochać do upadłego, bawić się w „szarpanego”. Gdy jednak wyczuwa (nosem? instynktem?), że szykujemy się na wycieczkę – z przejęciem przygląda się pakowaniu plecaków („czy aby na pewno wzięli dla mnie żarełko i wodę?”), a gdy gotowi do wyjścia zakładamy buty, pierwsza stoi u drzwi, byśmy w jakiś niepojęty sposób nie zapomnieli o niej.

Uwielbia wędrówki, głównie w Górach Kaczawskich, w Rudawach Janowickich, no i w Górach Izerskich (to chyba jej najmilsze góry, bo co rusz znajdzie się jakiś strumyk, rzeczka, bagienko…). Gorzej, niż my, znosi upały. Wtedy naprawdę trzeba tak planować trasy, by co mniej więcej godzinę miała możliwość „wychłodzenia” się w wodzie (no, dobra: w bajorku bagiennym też). Rzadziej zabieramy ją w Karkonosze: reguły Parku Narodowego z którymi nie dyskutuję, bo słuszne są) nakazują brać psa na smycz, a do tego ani Froda, ani my nie jesteśmy przyzwyczajeni. Chociaż potrafi grzecznie łazić na uwięzi, gdy wybieramy się w „Jelenią Górę”, lub gdy podczas naszych wypraw przechodzimy przez inne miasteczko / wioskę. Jej domeną jest WOLNOŚĆ wyboru ścieżki. W lesie, na polach nauczyła się bezwzględnie, że nie należy gonić ani saren, ani zajęcy, ani innych gospodarzy tych terenów. Zresztą mniejsza w tym nasza zasługa: po kilku próbach (za które dostała solidna burę) sama doszła do wniosku, że nie jest w stanie dogonić ani koziołka, ani szaraka. A jest Froda  niezwykle mądra w swoim lenistwie…, czy też w „ekonomice korzystania z sił witalnych”.

Froducho! Za te 3 wspaniałe lata, jakie nam dałaś, dzisiaj już Ci dziękujemy. O kolejne prosimy – i wiemy, że będziesz nam wspaniały przyjacielem, przytualnką i… tak, tak: pocieszycielką. Bo i to Frodzia potrafi: rozchmurzać nas w dni, gdy zbierają się nad nami chmury gniewu, niezadowolenia czy – po prostu – złego humoru. [Saba i Tomek]

Pod Szybowcową w listopadzie 2011

W okolicach Płoszyczyny, listopad 2011

Aportujący pies: albo kij...

...albo sznurek...

...przy czym o wiele chętniej sznurek.

No i ładna jestem. I o tym wiem. Doskonale wiem!

Kąpiele w oszronionej trawie poprawiają urodę (?)

Potrafię też stanąć w pozycji wystawowej. A co?!

Wejście do Podgórek

Koło dawnego kościoła - Podgórki

W "nawie głównej" - były kościół Podgórki

Na schodach wieży widokowej

Wieża, czy nie wieża - kij musi być!

Z Sabą na górze

Wejść łatwo, zejść trudniej, ale się udało. Z kijem!

Lunch pod Krzyżową Górą

Po lunchu - sjesta

Wędrując do kopalni aleją

Kąpiel trocinowa; pachnąca, żywiczna

Masaż relaksacyjny - dobrze mieć swojego masażystę

Na zakończenie wędrówki - kąpiel

I tak moje zawsze będzie "górą"!

Piękny schyłek dnia...

Bardziej „ludzki” opis wycieczki —> TUTAJ

Na schodach kościoła w Chełmsku Śląskim

Na długiej wędrówce ważne są posiłki...

...i kąpiele chłodzące. Upał straszny!

A po kąpieli czas na suszenie (lub otrząsanie się)

Zaprowadzili mnie do Krasnoludków. Aluzja jakaś?

Wielkie budynki zespołu klasztornego w Krzeszowie

O kąpielach w upał już wspominałam?

Amancik krzeszowski, miły acz natrętny

Z powrotem w Kamiennej Górze